In our culture, the true meaning of fasting is slowly fading away.  We abstain from meat and call it fasting where that is just the beginning of fasting. The true orthodox process of fasting is a multi-legged stool. The goal of fasting is to get closer to God (Communion). Because God is infinitely far and infinitely close to us, our getting closer to God does not have to do anything with distance but it has to do with direction. When we turn our face (heart) away from God we are infinitely far, when we turn our face (heart) towards Him, and we keep the eyes of our heart on God then there is only a finite space between us and God. 

 

So, what do we do to draw closer to God? 

 

  1. We make a U-turn by turning away from worldly things, and instead of traveling away from God, we start traveling towards Him. We need to remember that we do not turn away from the world because it is evil, but because we humans can give full attention to only one thing at a time, and in this case, it is either God or the world.     
  2. We usually start our journey of U-turn by abstaining from food because our life is consumed by the process of eating. Eating we do more than anything else. Eating is the second hardest passion humans wrestle with next to fame and glory. So lessening attention towards food could be the easiest because it is ever-present in our lives and the hardest because it is the inseparable part of our life. We cannot do without it yet we need to limit our relationship with it. 
  3. Fasting is not limited to abstaining from meat and dairy, but it is about lessening the amounts of food we consume daily. The reason we lessen the consumption of food is that most of the time, less food is better for us both physically and spiritually. How much food is good enough? Saint John Chrysostom says if we eat, and we are desiring to rest and take a nap we have eaten too much. If we desire to spend time praying after we have eaten it means we have not eaten too much. When we are fasting, we are supposed to eat less than enough (considering health and other unique life circumstances).
  4. So, then the next leg of fasting during Great lent and Holy week is spending less time with other things that consume our attention and instead spend greater amounts of time in prayer. When we turn away from the world, we need to fill the emptiness created by the absence of the world with something else. The best thing to fill the void in our life with is God. The best way to invite God into our life is by prayer. In this case, prayer is an uninterrupted remembrance of God. Like a mother cannot take her mind away from a newborn baby, we are supposed to keep our mind with God at all times. This does not happen at once, but it is a gradual process and Great Lent, and Holy Week is a good time to practice doing this. The best prayer for exercise is the Jesus Prayer. "Lord Jesus Christ, Son of God, Have mercy on me a sinner". Sinner in this prayer does not mean that we have done something bad, but it means that our mind and our life gravitates away from God. In this prayer, we ask the Lord to bring us to Himself with the help of His abundant mercy. The ultimate form of prayer that Christ teaches us to use is to ask for His Kingdom. 
  5. After abstaining and redirecting our attention from other things towards God, the next thing we need to do is to give alms. Remember when I said fasting is not only about staying away from meat but cutting the amounts of food and the number of times we eat? So, one of the reasons for that is that we can share what we did not eat or spend with those who did not have any. Without almsgiving, our fasting is meaningless because when we give alms, we give to the Lord Himself. He is present in this world through everyone who is in need. Giving to the poor and needy is another form of communion with Him.  As fasting is done in many ways so is giving. We give not only food and material goods that we have saved by abstaining and spending less but we also give the extra attention that we have cut off from other things. Certainly, giving can go beyond what we have saved (by abstaining from food) if we are blessed with much, however, we need to remember that the best gift is the one that we are able to give by sacrificing much. In this modern world, the most needed and hardest thing to give is our undivided attention and it can start with our family members and friends.      

    Now getting back to the second part of the question. What should we do when preparing to receive communion.

        Like physical food is sustenance for us so that we can work and live our life so is communion for our spiritual life of fasting, praying, and almsgiving. Without communion, it is very hard to have a spiritual life that is why we have more opportunities to receive communion during lent by having Pre-sanctified Liturgies.  

        In order to receive communion, our tradition requires us to have a holy life and in order to be able to live a holy life, we need to receive communion more frequently. This sounds like a chicken and an egg problem, but it is not if we remember another tradition that is fading away:

        The sacrament of confession.

        Although it is not practiced as widely anymore, the prerequisite of communion is confession. Confession is the hardest of all sacraments for me at least. This is a time when a person stands in front of Christ in the presence of Confessor and asks for God’s Mercy for the things that become roadblocks in our journey towards Him, or tortures our conscience, or creates a feeling of guilt in our heart. 

        For continued communion with God, we need prayer, fasting, and almsgiving. While we pray, fast, and give alms, we need to constantly check our hearts for things that can separate us from God and clear the way by confession. This is our Spiritual life in a nutshell.  

        Now, because the ultimate goal of our life is Communion with our Lord, please do not allow any of the things that I mentioned above to keep you away from Him. All I have mentioned above is achieved over a period of time during which we need communion with the Lord so that we can get stronger in our spiritual life. All of what I mentioned is not done one after another in any particular order but all of them at once. When it seems too much, we do not cut one or another thing out but we do it all in small portions and take baby steps based on our ability and place in our journey. Please let me know if I can help by explaining things that I did not say well enough. 

 

     Στην κουλτούρα μας, το πραγματικό νόημα της νηστείας εξαφανίζεται αργά. Απέχουμε από το κρέας και το ονομάζουμε νηστεία όπου αυτό είναι μόνο η αρχή της νηστείας. Η πραγματική ορθόδοξη διαδικασία της νηστείας είναι ένα σκαμνί με πολλά πόδια. Ο στόχος της νηστείας είναι να πλησιάσετε τον Θεό (Κοινωνία). Επειδή ο Θεός είναι απείρως μακριά και απείρως κοντά μας, το να πλησιάζουμε τον Θεό δεν έχει να κάνει τίποτα με απόσταση αλλά έχει σχέση με την κατεύθυνση. Όταν γυρίζουμε το πρόσωπό μας (καρδιά) μακριά από τον Θεό, είμαστε απείρως μακριά, όταν γυρίζουμε το πρόσωπό μας (καρδιά) προς αυτόν και κρατάμε τα μάτια της καρδιάς μας στον Θεό τότε υπάρχει μόνο ένας πεπερασμένος χώρος μεταξύ μας και του Θεού.

 

  Τι κάνουμε λοιπόν για να πλησιάσουμε τον Θεό;

  1. Κάνουμε μια στροφή στρίβοντας μακριά από τα κοσμικά πράγματα, και αντί να ταξιδεύουμε μακριά από τον Θεό, αρχίζουμε να ταξιδεύουμε προς αυτόν. Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν απομακρυνόμαστε από τον κόσμο επειδή είναι κακός, αλλά επειδή εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να δώσουμε πλήρη προσοχή σε ένα μόνο πράγμα κάθε φορά, και σε αυτήν την περίπτωση, είναι είτε ο Θεός είτε ο κόσμος.
  2. Συνήθως ξεκινάμε το ταξίδι μας με στροφή 180 μοιρών, αποφεύγοντας το φαγητό γιατί η ζωή μας καταναλώνεται από τη διαδικασία του φαγητού. Τρώμε πιο πολύ από ότι κάνουμε οτιδήποτε άλλο. Το φαγητό είναι το δεύτερο σκληρότερο πάθος που παλεύουν οι άνθρωποι δίπλα στη φήμη και τη δόξα. Έτσι, η μείωση της προσοχής στην τροφή θα μπορούσε να είναι η ευκολότερη επειδή είναι πάντα παρούσα στη ζωή μας και η δυσκολότερη επειδή είναι το αδιαχώριστο μέρος της ζωής μας. Δεν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς αυτό, αλλά πρέπει να περιορίσουμε τη σχέση μας με αυτό.
  3. Η νηστεία δεν περιορίζεται στην αποχή από κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα, αλλά αφορά τη μείωση των ποσοτήτων τροφίμων που καταναλώνουμε καθημερινά. Ο λόγος που μειώνουμε την κατανάλωση τροφής είναι ότι τις περισσότερες φορές, λιγότερο φαγητό είναι καλύτερο για εμάς τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Πόσο φαγητό είναι αρκετά καλό; Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος λέει ότι αν φάμε και θέλουμε να ξεκουραστούμε και να πάρουμε έναν υπνάκο τότε έχουμε φάει πάρα πολύ. Αν θέλουμε να ξοδεύουμε χρόνο προσευχόμενος αφού έχουμε φάει αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε φάει πάρα πολύ. Όταν νηστεύουμε πρέπει να τρώμε λιγότερο από το αρκετό (λαμβάνοντας υπόψη την υγεία και άλλες μοναδικές συνθήκες ζωής).
  4. Έτσι λοιπόν, το επόμενο σκέλος της νηστείας κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή και την Μεγάλη εβδομάδα είναι να ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο με άλλα πράγματα που καταναλώνουν την προσοχή μας και αντί να ξοδεύουμε μεγαλύτερο χρόνο στην προσευχή. Όταν απομακρυνόμαστε από τον κόσμο, πρέπει να γεμίσουμε το κενό που δημιουργείται από την απουσία του κόσμου με κάτι άλλο. Το καλύτερο πράγμα για να γεμίσουμε το κενό στη ζωή μας είναι ο Θεός. Ο καλύτερος τρόπος να προσκαλέσουμε τον Θεό στη ζωή μας είναι με προσευχή. Σε αυτήν την περίπτωση, η προσευχή είναι μια αδιάκοπη ανάμνηση του Θεού. Όπως μια μητέρα δεν μπορεί να απομακρύνει το μυαλό της από ένα νεογέννητο μωρό, έτσι πρέπει να διατηρούμε το μυαλό μας στον Θεό ανά πάσα στιγμή. Αυτό δεν συμβαίνει αυτόματα, αλλά είναι μια σταδιακή διαδικασία και η Μεγάλη Σαρακοστή και η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια καλή στιγμή για να το κάνουμε αυτό. Η καλύτερη προσευχή για άσκηση είναι η προσευχή του Ιησού. "Κύριε Ιησούς Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησε με τον αμαρτωλό". Ο αμαρτωλός σε αυτήν την προσευχή δεν σημαίνει ότι κάναμε κάτι κακό, αλλά σημαίνει ότι ο νους και η ζωή μας απομακρύνουν από τον Θεό. Σε αυτήν την προσευχή, ζητάμε από τον Κύριο να μας φέρει κοντά του με τη βοήθεια του άφθονου ελέους Του. Η απόλυτη μορφή προσευχής που ο Χριστός μας διδάσκει να χρησιμοποιήσουμε είναι να ζητάμε για τη Βασιλεία Του.
  5. Αφού απέχουμε από άλλα πράγματα και ανακατευθύνουμε την προσοχή μας προς τον Θεό, το επόμενο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να δώσουμε ελεημοσύνη. Θυμηθείτε όταν είπα ότι η νηστεία δεν αφορά μόνο το να μένουμε μακριά από το κρέας αλλά να μειώσουμε τις ποσότητες φαγητού και τον αριθμό των φορών που τρώμε; Έτσι, ένας από τους λόγους για αυτό είναι ότι μπορούμε να μοιραστούμε αυτό που δεν φάγαμε ή ξοδέψαμε με εκείνους που δεν είχαν. Χωρίς ελεημοσύνη, η νηστεία μας δεν έχει νόημα γιατί όταν δίνουμε ελεημοσύνη δίνουμε στον ίδιο τον Κύριο. Είναι παρών σε αυτόν τον κόσμο μέσω όλων όσων έχουν ανάγκη. Το να δοθεί στους φτωχούς και στους άπορους είναι μια άλλη μορφή κοινωνίας μαζί Του. Δεδομένου ότι η νηστεία γίνεται με πολλούς τρόπους, έτσι είναι και το δόσιμο. Δίνουμε όχι μόνο τρόφιμα και υλικά αγαθά που έχουμε σώσει από την αποχή και ξοδεύοντας λιγότερα, αλλά δίνουμε επίσης την επιπλέον προσοχή που έχουμε αποκοπεί από άλλα πράγματα. Σίγουρα το δόσιμο μπορεί να ξεπεράσει αυτό που έχουμε σώσει (από την αποχή από το φαγητό) εάν είμαστε ευλογημένοι με πολλά, ωστόσο, πρέπει να θυμόμαστε ότι το καλύτερο δώρο είναι αυτό που μπορούμε να δώσουμε θυσιάζοντας πολύ. Σε αυτόν τον σύγχρονο κόσμο, το πιο αναγκαίο και πιο δύσκολο πράγμα να δώσουμε είναι η αδιαίρετη προσοχή μας και μπορεί να ξεκινήσει με τα μέλη της οικογένειας και τους φίλους μας.

  Τώρα επιστρέφοντας στο δεύτερο μέρος της ερώτησης. Τι πρέπει να κάνουμε όταν προετοιμάζουμε να λάβουμε κοινωνία.

          Όπως η φυσική τροφή είναι τροφή για εμάς, έτσι ώστε να μπορούμε να εργαστούμε και να ζήσουμε τη ζωή μας, έτσι και είναι και η κοινωνία για την πνευματική μας ζωή της νηστείας, της προσευχής και της ελεημοσύνης. Χωρίς κοινωνία, είναι πολύ δύσκολο να έχουμε μια πνευματική ζωή και γι 'αυτό έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να λάβουμε κοινωνία κατά τη διάρκεια της δανειοληψίας, έχοντας προ-αγιασμένες Λειτουργίες.

         Για να λάβουμε κοινωνία, η παράδοσή μας απαιτεί να έχουμε μια ιερή ζωή και για να είμαστε σε θέση να ζήσουμε μια ιερή ζωή, πρέπει να λαμβάνουμε κοινωνία πιο συχνά. Αυτό ακούγεται σαν ένα κοτόπουλο και ένα αυγό, αλλά δεν συμβαίνει αν θυμόμαστε μια άλλη παράδοση που ξεθωριάζει:

  Το μυστήριο της εξομολόγησης.

         Αν και δεν ασκείται πλέον ευρέως, η προϋπόθεση της κοινωνίας είναι η εξομολόγηση. Η εξομολόγηση είναι το πιο δύσκολο από όλα τα μυστήρια για μένα τουλάχιστον. Αυτή είναι μια στιγμή που ένα άτομο στέκεται μπροστά στον Χριστό παρουσία του Ομολογητή και ζητά το Έλεος του Θεού για τα πράγματα που γίνονται οδοφράγματα στο ταξίδι μας προς αυτόν, ή βασανίζει τη συνείδησή μας ή δημιουργεί ένα αίσθημα ενοχής στην καρδιά μας.

         Για συνεχή επικοινωνία με τον Θεό, χρειαζόμαστε προσευχή, νηστεία και ελεημοσύνη. Ενώ προσευχόμαστε, γρήγορα, και κάνουμε ελεημοσύνη, πρέπει να ελέγξουμε συνεχώς τις καρδιές μας για πράγματα που μπορούν να μας χωρίσουν από τον Θεό και να καθαρίσουν τον δρόμο με εξομολόγηση. Με λίγα λόγια, αυτή είναι η πνευματική μας ζωή.

        Τώρα, επειδή ο απώτερος στόχος της ζωής μας είναι η Κοινωνία με τον Κύριό μας, παρακαλώ μην αφήσετε κανένα από τα πράγματα που ανέφερα παραπάνω να σας κρατήσει μακριά από Αυτόν. Όλα όσα ανέφερα παραπάνω επιτυγχάνονται για μια χρονική περίοδο κατά την οποία χρειαζόμαστε κοινωνία με τον Κύριο, έτσι ώστε να μπορούμε να γίνουμε πιο δυνατοί στην πνευματική μας ζωή. Όλα όσα ανέφερα δεν γίνονται το ένα μετά το άλλο με κάποια συγκεκριμένη σειρά, αλλά όλα ταυτόχρονα. Όταν φαίνεται πάρα πολύ δεν κόβουμε το ένα ή το άλλο πράγμα, αλλά τα κάνουμε όλα σε μικρές μερίδες και παίρνουμε μικρά βήματα με βάση την ικανότητά μας και τη θέση μας στο ταξίδι μας. Παρακαλώ ενημερώστε με αν μπορώ να σας εξηγήσω καλύτερα τα πράγματα που δεν εξήγησα αρκετά.